Francisco Grangeiro Filho (Francisco Grangeiro)

Francisco Grangeiro Filho was hoofd van het feitio van Mestre Irineu en lid van de zogeheten Generale Staf van het Centro Livre; hij maakte ook deel uit van de Genezingscommissie. Hij trad vanaf de jaren vijftig toe tot de Doctrine en huwde later Adália, de jongste dochter van Antônio Gomes. Hij vroeg haar hand aan de Mestre, want sinds Antônio Gomes in 1946 was overleden was Mestre Irineu verantwoordelijk voor het gezin, zodat men Seu Chico Grangeiro kan beschouwen als "een schoonzoon van de Mestre". In het oude CICLU was hij degene die de functie van beheerder vervulde, aangezien hij de coördinator was van de feitios van Daime. Lees zijn verslag: "Het wonder dat mij overkwam was in 1952. Ik tapte rubber. Op een dag viel er een stuk schors in mijn oog. Zes dagen lang sliep ik niet en at ik heel weinig. Het oog begon te zweren en werd al gauw wit. Ik ging naar het huis van mijn moeder. Het was oudejaarsavond. De Mestre kwam er langs met Zé das Neves en ik liet hem mijn oog zien.
— Kijk, Chico, dat ziet er slecht uit. Alleen een dokter kan je helpen. Ik heb daar het gereedschap niet voor.
— Seu Irineu, als ik mijn oog moet verliezen, dan is het met u. En als ik beter moet worden, dan is het ook met u.
— Goed. Kom maandag maar bij mij thuis langs.
Die nacht sliep ik, zonder medicijn, zonder iets. Maandag ging ik erheen. Hij was op de akker en vroeg zijn vrouw mij een glas Daime te geven. Ik dronk het en ging naar huis. De volgende dag ging ik terug.
— Seu Irineu, ik heb een hino ontvangen, maar ik zag er geen toekomst in.
— Woensdag open ik een werk voor jou.
Hij gaf mij een vol glas, maar ik voelde niets.
— Hoe was het, Seu Francisco?
— Niets, Seu Irineu.
— Nou, ik heb wél gemird. Ik heb uw medicijn gemird.
In die tijd kwam er een zieke en behandelde hij die doorgaans op woensdag. De zieke dronk uit een glas dat hij had, zo'n groot glas. Midden in het werk ging hij het dieet halen, het medicijn halen. Iedereen geconcentreerd. Als het klaar was, zei hij: "Uw medicijn is dit en dat." Was het Daime, dan was het Daime; en zo niet, dan zei hij het.
— Heb je honing in huis? — Nee, meneer. — Nou, hier is het wel! Raimunda, ga dat flesje met honing halen. Je doopt een watje, neemt een stukje fijn katoen en doet het er heel schoon in.
Druppel het in je oog. Zo werd ik genezen. Ik heb er geen enkel gebrek aan overgehouden. Ik had een goede wil. Ik ging het woud in om jagube te zoeken, en hij was degene die het mij leerde. Vanwege die goede bereidwilligheid riep hij mij op een middag bij zich:
— Chico, jij wordt een generaal van de Koningin. Waarom geef ik je die rang? Omdat je hier komt en zegt: "Padrinho, ik heb jagube gevonden, ik heb een blaadveld gevonden." Daarom geef ik je die onderscheiding. Als je niet verslapt, bereid ik je voor om je op mijn plaats achter te laten wanneer ik hier vertrek. Chico, de Koningin heeft mij de wereld gegeven. Wie met mij mee wil, is met mij. Wie niet wil, is ook met mij. Zoveel als ik gebied op de aarde, evenzoveel gebied ik in de oceaan.
Het hinário van Francisco Grangeiro Filho bestaat uit 26 hino's die laten zien dat hij werkelijk een Generaal van de Koningin is geworden. Het is ook een hinário van genezing, want het heeft zijn grondslagen in de feitio-werken, in de tochten het woud in om materiaal te verzamelen, in de nachten rond de vuurhaard waarop de ketels stonden te koken. Het hinário van Francisco Grangeiro Filho heet, volgens zijn eigen familie, "O Apuro".