Antônio Gomes (Antônio Gomes)

Antônio Gomes da Silva werd geboren in Ceará op 30 april 1885. Hij trouwde nog in Ceará met Dona Maria Nazaré, met wie hij vijf kinderen kreeg. Na een tijd in Belém do Pará te hebben gewoond, verhuisde hij in 1921 naar Rio Branco in Acre, waar hij in de rubber werkte en later in de landbouw. Toen hij weduwnaar werd, hertrouwde hij met Dona Maria, met wie hij nog vier kinderen kreeg. Hij leerde Mestre Raimundo Irineu Serra kennen in 1938 en ontving van hem grote weldaad voor zijn aangetaste gezondheid. Antônio Gomes sloot zich samen met zijn hele familie bij de doctrine aan. Zoals het getuigenis van Jairo Carioca verhaalt: Brazilië leefde nog onder het dictatoriale regime van Getúlio Vargas. In Acre brachten schepen nog steeds hele families uit het noordoosten die de droogte ontvluchtten op zoek naar een beter leven in de regio.
"Op een van die schepen", vertelde Dona Zulmira Gomes, "bracht papa ons hierheen. Wij hebben veel geleden op de bootreis hierheen, maar wij kwamen aan met geloof in God. Hier werd papa na verloop van tijd erg ziek; hij had een zeer sterke verwarring in zijn hoofd en ik was al moe van het overal heen rennen om een genezing voor hem te vinden. Compadre Zé das Neves vroeg mij of ik de sessie kende van een lange zwarte man die in Vila Ivonete genas. Ik zei van niet. Hij hield aan tot hij mij overtuigde erheen te gaan. Ik stelde mij voor aan de Mestre, hij bekeek de toestand van papa en zette voor de eerstvolgende woensdag het begin van het genezingswerk voor hem vast. Maar hij ging daar al beter vandaan (glimlacht) en na drie genezingssessies was hij helemaal in orde. Toen ging hij en zei dat hij dat werk nooit meer zou verlaten", vertelde Dona Zulmira Gomes.
Van het nieuwe gezin gingen naast Antônio Gomes da Silva, de stamvader, ook zijn kinderen Leôncio Gomes, Raimundo Gomes, Adália Gomes, José Gomes en Dona Zulmira Gomes de sessie bezoeken. Dona Zulmira, getrouwd met de heer Sebastião Gonçalves, bracht haar kinderen Raimundo Gonçalves, João Gomes, Benedita Gomes, Eloísa Gomes en Peregrina Gomes mee naar de missie — die laatste zou de laatste echtgenote van de Mestre worden. Deze familie versterkte de opbouw van de doctrine, zoals Antônio Gomes zelf, die een rijk en leerzaam hinário begon te ontvangen, waarin hij verhaalt: "De Mestre werkte, hij bevond zich bijna alleen, hij vroeg Jezus Christus zijn weg te openen."
In augustus 1946 begon hij afscheid te nemen van de broederschap. Bij een van de bezoeken die Mestre Irineu hem voor zijn overlijden bracht, vroeg Antônio Gomes of de Mestre, voordat hij zijn ogen zou sluiten, de verantwoordelijkheid voor zijn familie op zich wilde nemen. Precies wat zijn hino beschreef: "Ik ben hier in uw handen gekomen, al bijna dood; ik geef mij hier aan u over, samen met mijn familie." Op 14 augustus van datzelfde jaar overleed hij. "Het hino 'Só Eu cantei na barra' gaat over de overgang van Antônio Gomes. Hij was heel ziek: het hino zegt 'De dood is heel eenvoudig, precies zoals het geboren worden'; toen ik dat hoorde, begreep ik dat er niets aan te doen was. Het recept, zoals de Mestre zegt, is de aarde", vertelt Dona Percília Matos.
Zijn korte weg door de Doctrine werd getekend door het ontvangen van zijn hinário. Tegenwoordig gedoopt als Amor Divino, getuigt het woord van zijn hino's van de missie die Mestre Raimundo Irineu Serra verkondigde als een ware universele school. Een van zijn bekendste hino's, Preleição, spreekt van eenheid, vergeving en nederigheid als de voornaamste bronnen voor de vervolmaking van de mens en zijn volle geluk. Zijn zoon, Leôncio Gomes, was degene die Mestre Irineu na diens overgang in 1971 opvolgde in de leiding van de werken.