Lúcio Mortimer (Lúcio Mortimer)

Lúcio, de vriend van iedereen... zo stelde hij zichzelf voor op Rádio Jagube. Hij was een van de eerste hippies die zich bij de gemeenschap voegde. In 1974 kwam hij, samen met Maurílio Reis, aan in Colônia Cinco Mil, waar hij zijn (onze) Mestre vond in de persoon van Padrinho Sebastião. En daar leerde ik in 1985 mijn vriend kennen, en daar ontstond een band die heeft geduurd tot zijn overgang in 2002. Telkens wanneer wij elkaar tegenkwamen, in Mapiá, in Mauá of in Rio de Janeiro, herkende ik zijn spirituele kracht, weerspiegeld in zijn enorme trouw aan het onderricht van de Padrinho, bekroond door zijn voorbeeldige nederigheid en toewijding aan de broederschap — en aan de jongeren in het bijzonder.

In 2002 had ik het genoegen en het verdriet hem enkele maanden onderdak te bieden, samen met zijn gezellin Maria Eugenia, in een vergeefse poging zijn ziekte te verlichten. Maar alles lag in Gods plan, waarvan hij getuigde in zijn prachtige hinário "A Instrução" — geopend in 1979, een jaar voordat hij de Instructie ontving in de hino van de Padrinho.

In zijn hinário verhaalt Lúcio ons zijn zegevierende geestelijke reis, zijn geloof in Sint-Jan de Doper en in het onderricht van de Padrinho, zijn geloof in onze Heilige Moeder, in de wijsheid van Koning Salomo en in de kracht van Sint-Michiel. Al vanaf het eerste hino onthult hij zijn toekomstige uiteindelijke Overwinning, die in het afscheidshino wordt bevestigd. En zo blijft hij de hulp van de broeders en zusters vragen, altijd klein en met liefde, de Goddelijke Kracht lovend, heel zuiver zijn weg gaand, om de gepaste toestemming vragend. Door lijdende geesten te helpen legde hij getuigenis af van zijn belofte eeuwig trouw te blijven aan de instructie die hij had ontvangen, en hij voelde zich nooit meer alleen.

In de afwezigheid van de Padrinho vond hij troost in de liefde van diens zoon en van de Madrinha, en hij vertelde ons "een mooi verhaal over het plantje dat de meeste liefde heeft". Te midden van zijn broeders en zusters, wandelend met liefde, bleef hij de Vrede uitdragen. Totdat hij, aanvoelend wat er komen ging en de bitterheid van de ziekte proevend, standvastig op zijn benen, om Gods barmhartigheid smeekte, om ten slotte, dankbaar jegens Sint-Jan, in Soevereiniteit voort te gaan naar de Grootste Triomf. Lúcio leefde het goddelijke leven lovend tot aan die uiteindelijke Overwinning die al in het openingshino werd verondersteld.

Lúcio Mortimer, geliefde broeder.
**Vervolg in de reacties** https://www.instagram.com/p/C8EtOXGu7v1/