Manoel Gregório da Silva - (Nel) (Nel)

Manoel Gregório da Silva,
Padrinho Nel of vô Nel, zoals hij graag genoemd werd, werd geboren op 6 september 1928 in Açu, Rio Grande do Norte. Als kind hielp hij zijn ouders al in de landbouw, bij het oogsten van carnaúbablad om er was van te maken, en met het vangen van vogeltjes om zijn vele broers en zussen te helpen voeden. Als jongeman ging hij in de zoutpannen werken, en kort daarna reisde hij met het gezin naar het Amazonegebied om soldaat van de rubber te worden. Tijdens die reis werden zij, midden in de Tweede Wereldoorlog, geëscorteerd door onderzeeboten en zeppelins. Zijn lot lag echter al vast.
Hoewel hij al was toegewezen aan een bepaalde seringal in Pará, zorgde de vroege dood van zijn broertje João Batista in Manaus ervoor dat zijn moeder niet langer wilde wachten op het schip dat hen zou brengen, en koos zij voor een andere seringal: Adélia, vlak bij de plek waar Sebastião Mota de Melo woonde.
Zij woonden acht jaar op die seringal, waar Sebastião Rita Gregório leerde kennen en met haar trouwde. Toen de rubbercyclus in verval raakte, trokken Nel en zijn familie verder naar Rio Branco in Acre. Daar leerde hij Cristina Raulino kennen, op wie hij al snel verliefd werd. Terwijl hij hard werkte om met schoffel en bijl wegen aan te leggen, vond hij toch nog kracht en tijd om zijn huis te bouwen; zodra het klaar was, ontving het de pasgetrouwden in Colônia Cinco Mil, waar zij de eerste bewoners waren.
Zij kregen dertien kinderen: Silvia, Antonio Jorge, Odemir, Roberval, Rosa Maria, Maria Amélia, Rosineide, Rutilene, Carlos César, Sebastião en drie die hun overgang al hebben gedaan: Sérgio, Rosilene en Rosângela.
Meester in het feitio van Santo Daime, in de teelt van suiker, in het maken van meel en houtskool, en met vele andere vaardigheden,

Padrinho Nel was een groot metgezel en vriend van zijn zwager Sebastião; hij vergezelde hem bij de ontginning van Rio do Ouro en van Céu do Mapiá, en was daarnaast de leider van een grote gemeenschap aan het strand, aan de oevers van de rivier de Purus: Prainha Gregório.
Onder de vele verhalen die van hem worden verteld is er één treffende uitspraak: "in dit dorp is mijn schoffel al geweest tot zo ver als mijn oog reikt". Hij vertrok naar het astrale op 16 mei 2018 en liet veel gemis en veel onderricht na aan zijn vele kinderen, familieleden, vrienden en petekinderen.

Oswaldo Guimarães
1e editie: mei 2010
Gráfica Rainha